Kantauri itsasoa betidanik izan da bizi-, elikagai- eta lan-iturria. Baina arrantzatzeak ez du esan nahi arrantzara irtetea bakarrik: hainbeste ematen digun itsaso hori zaintzea ere esan nahi du, etorkizuneko belaunaldiekin eskuzabala izaten jarrai dezan. OPESCAYAn, konpromiso hori tradizioa eta iraunkortasuna lotzen dituen lan egiteko modu bat da.
Kuoten kudeaketa arduratsua
Espezie bakoitzak bere unea eta muga ditu. Zientzia-agintariekin eta Europako agintariekin lankidetzan, OPESCAYAk harrapaketa-kuotekin lan egiten du. Kuota horiek bermatzen dute inoiz ez dela arrantzatuko itsasoak birsor dezakeenaren gainetik. Horrek gehiegizko ustiapena saihesten du eta hegaluzea, antxoa edo sardina bezalako espezieek gure egunerokotasunean presente jarraitzea bermatzen du.
Denboraldiak errespetatzea, itsasoa errespetatzea
Itsasoak bere denborak ditu, eta espezie bakoitzak bere ziklo naturala bete behar du. Horregatik, arrantza-kanpainak denboraldiz denboraldi mugatzen dira, eta horiek zehazten dute noiz arrantzatu daitekeen eta noiz ez. Debekualdi horiek errespetatzea funtsezkoa da: arrainei hazteko eta ugaltzeko lekua ematea da, haien jarraitutasuna ziurtatuz.
Espezie eta arte arduratsuak hautatzea
OPESCAYAn arrantza-metodo selektiboak lehenesten dira, nahi ez diren espezieak ustekabean harrapatzea ahalik eta gehien murrizten dutenak. Gainera, itsas ekosistemak zaintzen dituzten praktiken alde egiten da, itsas hondoan edo biodibertsitatean beharrezkoak ez diren kalteak saihestuz.
Etorkizunarekiko konpromisoa
Agortu gabe arrantzatzea ez da eslogan bat, erantzukizuna da. Gaur hartzen den erabaki bakoitzak — kuotak doitzetik trazabilitatea sustatzeraino — helburu du etorkizuneko belaunaldiek arrantzatik bizitzen eta itsaso osasuntsuaz gozatzen jarraitu ahal izatea.
Azken batean, OPESCAYAk erakusten du zentzuzko arrantza existitzen dela: itsasoa ez dela baliabide infinitua, babestu beharreko ondare bizia baizik.